JHOO_0804_0598_Ballinnn_Edit

Adje is weer vrij, dit is zijn verhaal

De acht maanden zijn bijna voorbij. Morgen, op 21 april, komt Julmar Simons oftewel Adje weer op vrije voeten. Acht maanden vastzitten klinkt niet als een hele lange tijd, maar toen wij hem als eerste spraken over zijn gevangenisstraf viel het rauw op Adje’s dak.

Hij zat in zijn prime. Zijn protegé Cho stond op het punt van doorbreken, zijn Sloddervosgang begon serieuze vormen aan te nemen en hij had een jaar daarvoor zijn eigen debuutplaat uitgebracht. De frustratie droop er toen dan ook vanaf bij Adje, die de cel in moest voor een oude zaak uit 2008.

Nu, acht maanden later, praat ik met een andere Adje. Een weloverwogen Adje, die zijn frustratie heeft ingeruild voor rust. Tijd voor een gesprek over zijn tijd ‘daar’, zijn volgende stappen en bezinkingen.

Frustratie

“Het is me goed afgegaan. Ik heb eigenlijk geen zware tijd gehad, op het missen van the regular stuff na. Je vrouwtje, je jonko, je studio. Sommige mensen hebben echt een kuttijd gehad, voor mij was het rust. Ik kon veel nadenken. Dat was de eerste twee weken niet zo, toen was ik boos. Gefrustreerd. Ik besefte toen niet dat dit waarschijnlijk met mij moest gebeuren.”

In alles wat Adje zegt laat hij kalmte blijken. We blikken terug op zijn gevoelens die hij tijdens ons eerste gesprek voelde, de frustraties die hij toen uitte omdat hij 6 jaar na de oorspronkelijke zaak opeens naar de cel moest. “Het heeft sowieso beter uitgepakt dan verwacht. Ik wil niet zeggen dat ik er slimmer uit ben gekomen, maar het heeft me overzicht gegeven. Vanaf het moment dat ik begon met muziek leefde ik in een roes. Niet omdat ik constant stoned was, maar omdat alles zo snel gaat. Ik ben alleen maar gefocust geweest op werk, alles daaromheen was vaag.”

JHOO_0804_0532_Ballinnn_Edit

Open kamp

“Om 8 uur stond ik op. Dan was het een uurtje gymmen en wat er daarna gebeurde hing af van je rooster van die dag. Naar de bibliotheek, praten met een consultant en daarna werken. Domme shit. Streepjescodes plakken op spijkers. Gelukkig kon ik snel aan de gang als reiniger, dat was beste job.”

“Dat was het man. Fitnessen, fatoes breken, naar de sterke verhalen om je heen luisteren: ‘Vroeger had ik dit.. Als je ziet in Suriname…’, dat soort takkies. Tot ik naar een open kamp mocht, dan verandert alles. Daar mag je elk weekend, en soms ook overdag naar buiten. Dat fokt je misschien nog wel meer op dan jail, want je moet – nadat je even buiten bent geweest, weer terug. Om 8 uur moet je binnen zijn. Ik ben ook zenuwachtig geweest rond 7/8 uur, dan krijg je steeds dat gevoel weer.”

Ontspoord

Stilzitten deed Adje niet. “In de gevangenis heb ik, samen met twee andere gedetineerden, een project bedacht. Puur om bewustmaking te creëren voor de kids. Criminaliteitspreventie. Daar is uiteindelijk een korte film aan gekoppeld waar ik het script van heb geschreven. We vertellen tussen die film door wat ons verhaal is, waarom we vastzitten en hoe dat voorkomen had kunnen worden.”

De laatste fase van zijn detentie kreeg Adje de kans om die film om te zetten in een daad. Hij geeft workshops, gaat langs scholen en jeugdgevangenissen om daar zijn verhaal te vertellen. “Ik vind dat tof man. Maar ik ben altijd al maatschappelijk betrokken geweest – al het talent dat ik de afgelopen jaren ben tegengekomen zou er niet zijn als ik niet betrokken was. Dat soort talenten vind je juist door workshops te geven, en ik trek ze aan because I care. Als je ons huis op IJburg zag, hoe vol het daar was. Dat was ook maatschappelijk bezig zijn. Maar dan in een kleine setting.”

“Ik wil ook niet naar buiten komen on some ‘ik-heb-vast-gezeten-nu-ben-ik-echt shit.”

“Als die woning er niet was, dan was bijvoorbeeld een Idaly misschien wel ontspoord. Maar omdat hij een plek had om creatief bezig te zijn en mee te leren van ons, dat zorgt er wel voor dat hij op een hele andere manier in het leven gaat staan.”

Uiteindelijk is Adje vooral blij dat hij iets negatiefs heeft kunnen omzetten in iets positiefs. “Ik wil dat de jeugd ziet dat er meer kansen zijn in het leven. 9 van de 10 boys die de crimineel uithangen zijn geen succesvolle crimineel. Die komen uiteindelijk vast te zitten en gaan lopen kutten. Dan zit je 8 keer vast, ben je 35 en heb je uiteindelijk helemaal niks. Dan kan je beter voor iets anders kiezen. Ik ben het levende voorbeeld van hoe het ook kan. Voor iets anders kiezen en er voor gaan.”

Adje schudt zijn hoofd. “Ik wil ook niet naar buiten komen on some ‘ik-heb-vast-gezeten-nu-ben-ik-echt shit.’ Een echte ben ik sowieso, dat heeft niks te maken met vastzitten. Ik heb die dingen in het verleden meegemaakt, daarom wil ik dat anderen dat niet hoeven te doen.”

JHOO_0804_0561_Ballinnn_Edit

Storytelling

De toon is duidelijk. Adje’s 8 maanden zitten erop en hij wil dan ook vooral verder kijken. “Ik heb, tijdens m’n verlof, veel dingen opgenomen en heb al wat klaarstaan. Ik wil daarop verder bouwen en dat kleine pakketje uitbrengen. Het is nu een kwestie van doorpakken omdat ik anders alle festivals en alle boekingen misloop. Er is nu een stilte gecreëerd voor een nieuwe storm. Ik ga nu geen pauze nemen.

“Er is nu een stilte gecreëerd voor een nieuwe storm.”

En dat terwijl Adje mij, in ons vorige gesprek, ruim 6 albums aan muziek liet zien. “Al die muziek? We zien wel wat daarmee gebeurt. Ik ga het nemen zoals het komt. Ik heb nu meer te vertellen. Op m’n album ga je een persoonlijke Adje horen, daar is nu ruimte voor. Dat is een kant van mij die ik nooit echt heb belicht. De mensen die m’n mixtapes luisteren weten dat ik ervan hou om te praten, maar de singles that made it big zijn geen levensverhalen. Het zijn geen diepe dingen, vooral hele harde dingen.”

“Op Vossig heb ik hier en daar wat kunnen zeggen, maar niet zoals ik wil gaan doen. Dan krijg je verhalen. Storytelling. Maar je gaat ook genoeg straatverhalen horen. Dingen die ik nooit heb besproken, die nu pas naar buiten kunnen.”

Cho

Op zoek naar nieuw talent is Adje momenteel niet actief. “Het hangt er gewoon vanaf wat voor toffe dingen je samenbrengt. En dan niet op de manier van ‘hey, laten we de mensen die nu gaande zijn qua views allemaal in één bakje gooien en we maken er wat van.’ Maar iets waar je mee kan groeien. Iets vanaf de grond oppakken en gaan bouwen. Toen ik met Cho begon wist niemand wie Cho was, met Hef idem dito.”

Daarbij komt dat Adje al twee talenten direct onder zich heeft, Blake en Jowy Rosé. Voordat hij wegging wilde Adje dat Jowy en Blake ‘uit de ontwikkelingsfase’ zouden zijn als hij terugkeerde. “Blake en Jowy zijn beiden ontwikkeld. Of ze helemaal ready zijn weet ik nog niet, maar ze zijn verder en kunnen zeker toffe dingen uitbrengen. Dat is waar ik voor ga. Uiteindelijk moet het zo zijn dat Blake volgend jaar de next thing is waar iedereen over praat en dat Jowy zijn voet nog sterker in die deur zet. Gewoon hard werken – dat is het enige antwoord. Dan rolt die ene track er vanzelf uit.”

“Cho en ik zullen altijd een ding zijn. Je kan mij niet meer loskoppelen van zijn verhaal.”

De andere, grootste naam, van Sloddervosgang is Cho. De jongen die Adje vanaf het begin onder zijn wings nam en hem langzaam voorbereidde voor het grote werk. Amper twee weken nadat Adje vast kwam te zitten werd bekendgemaakt dat Cho naar Top Notch ging. Bitter is Adje daar niet over. “Ik wist dat hij bij Top Notch zou gaan tekenen. Ik heb m’n blessings gegeven. Ik wist in welke positie wij zaten als label. Ik ga acht maanden weg, wat the fuck kan ik dan voor je doen? Natuurlijk zijn er mensen aan de achterkant, maar qua creatieve aanwezigheid kon ik niks bieden.”

“Kees kon in dat opzicht wel wat bieden, iets waar hij wat aan had. Ik vind het geen verkeerde keuze van hem – het is voor mij een leerles. Bij Sloddervosgang hoort Cho gewoon erbij, het brengt geen schade aan het merk. Cho en ik zullen altijd een ding zijn. Je kan mij niet meer loskoppelen van zijn verhaal. Dat is bij Hef hetzelfde. Ik denk dat dat uiteindelijk veel meer waarde heeft dan een album dat bij Top Notch of waar dan ook uitkomt.”

Voor Adje is het belangrijk om zichzelf eerst on track te krijgen, daarna kan hij pas echt verder kijken. “Ik wil van Streetknowledge een gezond, goedlopend label maken. Ik wil de dingen die ik beloof gaan waarmaken. Maar wel alles stap voor stap. Geen gehaaste dingen. Ik wil een A-klasse artiest zijn. I want to last forever, niet nog een jaartje. Ik wil niet over 10 jaar in een vieze skihut optreden: Ik wil over 10 jaar kunnen zeggen dat we ook de Heineken Music Hall hebben gepakt.”

JHOO_0804_0617_Ballinnn_Edit

Voorbeeldig burger

De laatste twee weken van zijn straf zit Adje thuis uit. “Ik hoef me niet meer te melden, maar moet een voorbeeldig burger zijn. Mag niet drinken, mag niet smoken, niet na 11 uur naar buiten. Een soort van avondklok die gecheckt wordt door de reclassering. Ik ben wel vrij, maar ook niet. Pas op de 21e kan ik die deur echt achter me dicht trekken.”

Adje glimlacht. “Gisteren werd ik fokking zenuwachtig. Ik liep iets voor tienen over straat om boodschappen te doen, stoer met een jonko in m’n hand, en toen kwam er opeens een politieauto naast me rijden. Langzaam. Op een gegeven moment zie ik ze verderop stoppen en ik wilde bijna teruglopen. Waarom staan ze stil? Maar ik dacht fuck it, ik mag hier zijn, het is nog geen 11 uur. Dus ik liep door; is die nigga z’n raam gewoon naar beneden en spreekt hij me aan: ‘Hey! Ben je al vrij?'”

“Ik weet niet of mensen beseffen wat het met je doet als je even uit alles getrokken wordt”

“Ik zei van niet, en toen begon hij me te ondervragen. Waarom ik op straat was enzo. Ik legde hem de situatie uit en toen vroeg hij me ‘maarre, als je straks vrij bent dan komen er wel nieuwe pokoes toch? Ik heb al je CD’s.”  Adje barst in lachen uit. “En daar was ik dan bang voor. Er zit een tension op je body. Je mag dan wel rondlopen, maar those motherfuckers still own you. Je kan geen misstap maken.”

“Ik weet niet of mensen beseffen wat het met je doet als je even uit alles getrokken wordt. Om dan weer buiten te komen. En ik ben niet eens lang weggeweest, laat staan als je drie of vier jaar binnen hebt gezeten – dan moet je helemaal rebooten.”

Les geleerd

“Ik heb een verantwoordelijkheid naar de game. Ik ben niet meer de jongste. Als mensen met je fokken en je product kopen, dan is het aan jou om de game naar een hoger level te brengen. Die ene kleine nigga die naar mij opkijkt en denkt dat hij rapper wil worden, die kleine moet wel iets hebben om naar uit te kijken. Als ik het opfok dan is het wachten op de volgende generatie om het goed te doen. Die druk ligt niet alleen op mijn schouders, maar op ons allemaal.”

Adje zit rechtop. “Ik ben niet meer boos. Uiteindelijk zullen mensen het gesprek wel voeren, of het eerlijk is dat ik na al die jaren pas gestraft ben. Maar ik ga daar geen campagne voor voeren. Fuck it. Het is wat het is. Ik heb gezeten, ik moet niet zeiken. Ik ben weinig kwijtgeraakt. Ik weet nu heel goed wat ik wil en het is alweer voorbij. Er ligt muziek, er liggen plannen en m’n dick werkt nog. We good.”

Op 30 mei viert Adje z’n comeback in de Melkweg met o.a. Sloddervosgang, Deux Deux en Hef & Crooks. Tickets zijn hier verkrijgbaar. 

Tekst door: Yannick de Keijzer
Foto’s door: Jonathan Hoost