CHO-01 (1)

Cho begint nu pas aan zijn eerste ronde

Je kan altijd met me chillen, ik ben never onbeschoft.’ Halverwege het interview dat ik heb met de Amsterdamse rapper Cho, schiet ineens deze line van zijn voorlaatste single ‘Kan het niet geloven’ door mijn hoofd. Woorden die meer dan waarheid worden tijdens het gesprek dat ik met Cho voer in Quartier Putain, het Top Notch café in Amsterdam. Cho is het tegenovergestelde van onbeschoft. Als hij ziet dat ik mijn voicerecorder op tafel leg, gaat hij er dichtbij zitten, zodat alles goed opgenomen wordt. Hij verontschuldigt zich als hij gaapt (‘hele dag interviews; vermoeiend, man’) en neemt ruim de tijd voor zijn antwoorden. Na afloop vraagt hij of ik alles goed op heb kunnen nemen.

Dat blijkt wel het geval. Gelukkig, want er is veel besproken die middag. Ondanks zijn jonge leeftijd, Cho is pas 23, loopt hij al een tijdje mee. In 2012 brengt Cho zijn eerste mixtape ‘Knock Knock’ uit, opvolger ‘Knock Knock II’ wordt in 2013 de meest gedownloade tape van dat jaar. De hype rondom Cho neemt grootse vormen aan en iedereen met een klein beetje kennis van en liefde voor Nederlandse hiphop verwacht dat 2014 Cho’s jaar gaat worden. Dat jaar blijft het echter verrassend stil rondom zijn persoon. ‘Het ging gewoon niet goed met Streetknowledge toen’, vertrouwt hij me toe tijdens het gesprek. Met ‘Misschien wel he?’ en de gelijknamige EP in 2015 zet Cho zichzelf dan toch definitief op de kaart. Inmiddels is Cho anderhalf jaar getekend bij Top Notch en is zijn debuutalbum ‘Knock Knock III’ recentelijk (10 juni) uitgekomen: ‘ik denk dat nu pas mijn eerste ronde is.’

DSCF4774

Bescheidenheid siert de mens, maar zoals gezegd loopt Cho al langer mee. Toen hij een jaar of 16 was kwam hij terecht bij ‘het kamp van Adje’: Streetknowledge. Producer Reverse was de link tussen de twee: ‘Reverse hoorde een freestyle van mij die ik deed tijdens een radioshow op de beat van Broodje Bapao van de Opposites. Hij speelde dat door naar Adje waarna het balletje een beetje is gaan rollen.’ Mixtape Knock Knock is in 2012 het eerste dat hij uitbrengt onder Streetknowledge. ‘Ik was in die tijd nog echt bezig mezelf te bewijzen voor Adje en heel Streetknowledge, van ‘deze guy is heel dope, heel ready’. Ik gebruikte een beetje dezelfde formule als Adje destijds; de beats pakken van Amerikaanse tracks die een hitje zijn en daarmee zelf een pokkoe maken. Het sloeg redelijk aan inderdaad, maar ik wist dit ik niet altijd ‘geleende’ beats wilde gebruiken.’

“Er was totaal geen vibe toen ik Spanker voor het eerst ontmoette”

Geen geleende beats meer, Cho wilde eigen, ‘originele’ liedjes maken voor Knock Knock II. Gelukkig voor Cho liep er destijds ook geregeld een getalenteerd producer rond in de studio bij Adje op IJburg in de persoon van Spanker. ‘Ik heb Spanker toentertijd ontmoet in de studio bij Adje, maar om nou te zeggen dat er gelijk een klik was… Helemaal niet zelfs, totaal geen vibe. We zijn beide geen praters, best stille boys, maar toen we allebei onze muziek lieten spreken, was er op dat vlak wel een klik. Echt puur muzikaal gezien. Zo zijn we uiteindelijk matties geworden. Nu zijn we ook wel de beste maatjes hoor, het is alleen echt iets dat we opgebouwd hebben.’

DSCF4693

Nadat ze elkaar gevonden hebben, werkt het tweetal in 2013 zeven maanden samen aan Cho’s tweede mixtape Knock Knock II. ‘We zaten die periode elk weekend in de studio op IJburg, hij vanuit Rotterdam, ik vanuit de Bijlmer. Gewoon heel veel pokkoes maken met Knock Knock II als eindresultaat.’ De tape wordt goed opgepakt; het wordt de meest gedownloade mixtape van 2013 en Cho scoort zijn eerste hitje met ‘Workshop’. ‘Het ging ineens heel hard toen, KK II was echt een dingetje. Ik was een jaar of 19, 20 toen – en opeens hoor je je eigen muziek terug in de club, doe je een showtje van een kwartiertje voor duizend euro. En dat terwijl je de jaren daarvoor soms niet eens een ijsje of een buskaartje kon kopen. Ik was als kind best verwend, maar rond mijn 18e ging mijn moeder me toch op een andere manier aankijken. Zo van ‘wat ga je eigenlijk doen met je leven?’ Ik had geen school, geen werk en met muziek verdiende ik nog niet.’

“Mijn keuze voor muziek is voor mijn moeder heel eng geweest”

Zijn moeder maakte zich dan ook ‘heavy zorgen’ om Cho in die periode. Cho was gestopt met zijn opleiding detailhandel voordat zijn muziek van de grond kwam, dus de beslissing om voor de muziek te gaan valt met recht een sprong in het diepe te noemen. ‘Het was echt een avontuur en dat is het nog steeds eigenlijk. Het is een risico; het is niet zo dat je een contract tekent en per maand een vast bedrag bijgeschreven krijgt. Nee, het is of je bent hot, hebt veel shows en je verdient veel – of je bent dying en nobody cares. Mijn keuze voor muziek is voor mijn moeder heel eng geweest, vanwege dat risico en omdat we binnen de familie niet per se bekend zijn met de muziekwereld.’

DSCF4719

Een gesprek met Adje en Ivan, de man achter Streetknowledge, kon de angst een beetje bij haar wegnemen: ‘Ze probeerden mijn moeder er bewust van te maken dat ik echt voor de muziek wilde gaan. Daarnaast was het voor haar wel fijn om te zien dat er een soort plan inclusief begeleiding achter zat.’ Wat ook hielp de angst weg te nemen was een optreden van Cho in Suriname: ‘Belden er ineens allemaal tantes en nichten uit Suriname die de show hadden gezien. Dat gaf mijn moeder meer vertrouwen, zo van ‘je zoon is goed bezig’. Ze had het nodig ook, die bevestiging dat het ergens naartoe ging met de nummers die ik zat te maken op mijn kamer.’ Vandaag de dag is supertrots op haar zoon: ‘Dat vind ik belangrijk, ik zeg het vaak genoeg in mijn tracks. En waarom zou ze niet trots zijn? Het is een positief ding, ik bezorg mensen een leuke tijd met mijn muziek en we verdienen er een beetje geld mee. Het is daarnaast mooi voor een ouder om die groei van je kind mee te maken.’

“Ik doe het nu niet alleen voor mezelf, maar ook voor haar”

Desgevraagd laat Cho weten dat hij inderdaad uit ervaring spreekt. Hij heeft een dochtertje van 1 jaar, Jhené, met zijn vriendin met wie hij zo’n 3 jaar samen is. Zijn ietwat vermoeide gezicht begint te stralen als hij het over haar heeft. ‘Het krijgen van een dochter heeft me in veel opzichten veranderd. Ten eerste is het heel inspirerend, het is een nieuwe liefde, een nieuw soort liefde die ik hiervoor nog niet kende. Daarnaast ben ik veel verantwoordelijker geworden. Ik heb een kind op de wereld gebracht, nu ben ik ook verplicht om er voor te zorgen. Het heeft me bewuster gemaakt van mijn verantwoordelijkheden; ik ben verplicht nog harder te werken. Mijn grind, mijn hussle is zwaarder, want ik doe het nu niet alleen voor mezelf, maar ook voor Jhené. Ik ben een ander mens geworden, in positieve zin.’ Voordat ik het kan vragen, voegt Cho eraan toe: ‘Ze is niet vernoemd trouwens! Ik heb Jhené gewoon altijd een mooie naam gevonden. Ze is wel op dezelfde dag jarig als Jhené Aiko, dat is dan wel weer fokking toevallig, haha.’

DSCF4762

De naam Adje is op dat moment al een keer of 10 gevallen tijdens het interview, tekenend voor het belang van Adje voor Cho’s carrière. Cho bevestigt: ‘Hij heeft me niet leren rappen en hij heeft niet mijn handje vastgehouden tijdens optredens. Maar de gesprekken die we hebben gevoerd en de tijd die we met elkaar hebben doorgebracht in de studio, hebben er wel voor gezorgd dat ik vandaag de dag officieel een carrière heb. Daarnaast heeft hij me echt geschoold in hiphop, ik kreeg veel huiswerk mee. Ik had dat ook nodig om op zijn niveau te komen. Je wilt op hetzelfde level met iemand kunnen praten, snap je? Om daar te komen, op dat level, moet je het leven, kennen, ademen, anders kun je alleen ja knikken en nee schudden. Los van de muziek kunnen we trouwens overal over praten. Hij is gewoon een van mijn beste matties.’

“Het ging in die tijd helemaal niet goed met Streetknowledge”

2014, het jaar dat Adje veroordeeld en opgesloten wordt, is voor Cho dan ook niet het beste jaar uit zijn carrière, integendeel: ‘Het was inderdaad best een beetje dipachtig. Het ging in die tijd gewoon helemaal niet goed met Streetknowledge, met name door persoonlijke dingen. Adje moest naar de gevangenis, de merchandise werd niet meer verkocht, alles lag gewoon stil. Toen moesten er knopen doorgehakt worden. Ik bedoel, ik had het jaar daarvoor die tape uit die super lekker ging en nu lag ineens alles stil. Gelukkig waren Adje en ik goed genoeg bevriend en kenden we de game goed genoeg om te weten wat er moest gebeuren.’ Brahim Fouradi werd Cho’s manager en er kwamen een aantal aanbiedingen binnen, waaronder eentje van Top Notch. Na een tijdje onderhandelen – ‘iedereen krijgt in het begin zo’n standaardcontractje, maar daar had ik geen zin in’ – tekent Cho bij het label van Kees de Koning. ‘Ja, het is even zwaar geweest en het lag gevoelig, maar Adje gunde het mij ook. Hij moest doen wat hij moest doen, ik moest doen wat ik moest doen.’

DSCF4786

Spijt van zijn keuze voor Top Notch heeft Cho niet: ‘Zeker niet, ik ben erg tevreden. Zij laten mij gewoon doen wat ik wil, alleen sturen zij mij wel. Top Notch weet gewoon heel goed wat werkt en wat niet werkt, dus het is een soort samensmelting tussen hun visie en die van mij. In de videoclips, de muziek. Zij weten het weg te zetten, zoals het weggezet hoort te worden.’ Bij Top Notch vindt Cho de weg omhoog weer en in 2015 scoort hij zijn eerste echt grote hit met ‘Misschien wel he?’ ‘KK II was zeker een dingetje, maar meer een opstap, een voet tussen de deur. Zo van ‘we moeten wel echt uitkijken voor hem.’ Misschien wel he? was, denk ik, de bevestiging van ‘oké, hij doet echt mee, hij is er.’ Knock Knock III zie ik als mijn eerste echte ronde. Nu moet ik namelijk laten zien of ik ga blijven.’ Na een korte pauze: ‘Wat sowieso het geval is.’

Op ‘Misschien Wel He?’ rapt Cho: ‘En New Vintage College dat is de movement, dat is niet misschien maar zeker.’ Aangezien er nog een hoop onduidelijkheid hangt rond dat movement, vraag ik Cho om wat opheldering. Hoewel hij er een en ander over vertelt, is het duidelijk dat hij niet helemaal het achterste van zijn tong wil laten zien: ‘Het is grappig, want het is eigenlijk nog niks. Er zit nu een logo aan en ik heb het een paar keer geroepen in mijn tracks, maar het is nog niet datgene wat ik Nederland wil geven. Het is basically mijn movement, mijn Sloddervosgang. Het is mijn platform om muziek weg te geven, maar ook kleding, want naast muziek vind ik fashion heel tof. Ik wil echt gaan ontwerpen, geen blanco truitje kopen en daar een logo op drukken. Nee, vanuit 0 iets ontwerpen. Ik heb een petje en een hoodie gemaakt en ben nu bezig met een jas. Ik laat me daarbij inspireren door de jaren ’90. De films, de fashion, de muziek uit die tijd vind ik gewoon heel tof. James Watts is trouwens de eerste officiële artiest onder NVC, hoewel het geen echt label is. Hij past er perfect bij. Verder kan ik er nog niet heel veel over zeggen, maar als ik er straks wat meer tijd voor heb, zullen jullie wel zien wat het is.’

Waar Cho New Vintage College nog niet aan Nederland wil geven, staat hij te trappelen om zijn debuutalbum Knock Knock III met Nederland te delen: ‘Ik heb er fokking veel zin in man! Dit is het moment. Dit is het moment waar ik heel lang naartoe heb gewerkt, het moment dat ik in mijn hoofd heb gehad van ‘als mijn album uitkomt; nigg*s gon’ know.’ Nu is het eindelijk zo ver. Wat men kan verwachten? Het is Cho, het verhaal van Cho. Het is heel persoonlijk, ik ben niet bang om eerlijk te zijn op het album. Verder is het een luisteralbum, geen compilatiealbum. Het is geen bundeling hits, het is echt een verhaal met verschillende chapters en gevoeltjes. Ik heb het album ook niet gemaakt met het oog op hitpotentie. Ik heb gemaakt wat ik wilde maken. Daar zitten ook zeker hits tussen of nummers die in de club gedraaid kunnen worden, maar dat is niet het belangrijkste voor mij. Ik vind het belangrijk dat ik in ieder geval 1 gevoeltje bij je los kan krijgen. Al moet je huilen, of je moet lachen, of je moet dansen. Op één pokkoe moet ik je ziel hebben. Als dat is gelukt; als mensen zeggen ‘ik fok niet met het album, maar track 12 of track 8…’ Dan ben ik tevreden.’

Beeld: Guyrin Jomairo
Tekst: Muus Visser