IMG_0574

Dio is een boegbeeld voor de generatie die doet waar ze zin in heeft

Onder de vleugels van The Opposites groeide vrije vogel Dio op tot een superster van Nederlands formaat met internationale allure. Na het op slot gooien van de game en het afvinken van de eindeloze Nederlandse festivalagenda vond Dio ook de andere kant van de medaille in de zoektocht naar zijn muzikale wezen, een ontwikkeling die niet door iedereen begrepen of bijgehouden werd. Om dit grijze gebied wat kleur te geven sprak ik met de nog altijd maar 29-jarige veteraan om onder andere zijn onuitputtelijke drive naar succes, de groei en universaliteit van de Nederlandse hiphop en de parallel met de maatschappij te bespreken.

De op-en-top Amsterdammer uit West leeft voor muziek, vrouwen en absolute vrijheid. Hierdoor brengt hij op 28 juli zijn ‘Venus EP’, met daarop een geluid waarin de invloeden van zijn all-time favourite Pharrell duidelijk voel- en hoorbaar zijn. Hoewel hij een vergelijking met de levende legende uit de weg gaat, heeft hij wel een mooie anekdote over hun treffen als act in het voorprogramma van N.E.R.D. – de twee hebben elkaar gesproken en na de show werd Dio nog door Pharrell uitgenodigd om op het podium te komen: ‘Yo Dio, where is Dio, can he come on stage? Because I wanna thank him for being the support act’. Terwijl ik aan het balen was omdat de show niet naar mijn streven was gegaan. En dat ik alleen maar achter zat van: ‘fuck ik ben het voorprogramma van N.E.R.D.’”, aldus Dio, die vervolgde dat er nog iemand naar hem toekwam: ‘Yo waar was je, Pharrell riep je on stage’, toen was het echter al te laat.

IMG_0566

SUCCES
In de ‘Dom, Lomp en Famous’-era heeft Dio ongekende successen behaald, een mate van waardering die uiteindelijk niet met zijn tijd heeft mee kunnen gaan. Ik schets hem het contrast aan de hand van de huidige graadmeter van succes: views. Zijn laatste drie tracks ‘Jij bent‘ (148.000 in 3 weken), Los (322.000 in 2 maanden) en ‘Paranoia‘ (105.000 in 3 maanden) behalen niet de aantallen waar menig 90’s kid Dio van kent, de tracks ‘Tijdmachine‘ (9.900.000) & ‘Aye‘ (2.300.000) van 8 jaar geleden. Naar eigen zeggen heeft Dio gewoon het geluk gehad dat zijn verhaal in eerste instantie aansloeg, en legt hij uit de keerzijdes te hebben gezien toen het contact met zijn coach Big2 vervaagde. Zijn persoonlijke groei als artiest kreeg in deze levensfase voorrang met keuzes die zakelijk gezien misschien niet zo heel slim waren, maar die hem als artiest wat betreft creativiteitwel erg hebben gevormd. “En dit zijn de consequenties daarvan. Als ik de machine die ik nu in m’n hoofd heb toen had gehad, dan was ik veel tactischer geweest, maar ik was toen alleen maar bezig met mezelf vinden als artiest.”

Als voorbeeld noemt hij zijn tweede album, ‘Benjamin Braaf’s Festival‘, een resultaat van het idee om organische muziek te maken door met een band en gitaren te werken. Mensen die hem van de hits kennen snapten niet dat hij de stijgende lijn doortrok, maar Dio liet zich niet leiden door commercie. Hij is nu veel contenter met zijn rol als muzikant, daar waar hij eerst dacht dat het een tijdslimiet of een bepaalde houdbaarheidsdatum had.

HOKJES
Ik merk op dat het werk dat hij heeft uitgebracht een mooie weerspiegeling is van zijn verhaal. Op zowel ‘Computerliefde‘, ‘Rock&Roll‘, ‘Benjamin’s Braaf Festival‘ als ‘De Man‘ hoor je Dio met een ander geluid spelen. Als ik hem naar een evaluatie vraag zegt hij totaal niet te fucken met kortzichtigheid en eenkennigheid. Met zijn (rock-, hiphop- en pop)muziek wil hij een bepaalde energie en ruimdenkendheid brengen om de hokjesgeest en categorisatie te doorbreken:

“Mensen kunnen misschien niet lang fan van mij blijven omdat ik de hele tijd switch van stijl.”

“Ik wil gewoon letterlijk uitspreken wat ik voel, wat ik denk en hoe ik ben – dan geloof ik dat je gewoon pure vrijheid hebt gevonden. Ik wil mij niet hoeven binden aan een bepaalde credibility of stijl, maar gewoon echt doen waar ik mij goed en lekker bij voel. Dat is misschien waar ik mijn hele carrière last van heb gehad, dat mensen mij niet kunnen plaatsen. Mensen kunnen misschien niet lang fan van mij blijven omdat ik de hele tijd switch van stijl.”

Om diezelfde reden vindt Dio het tof om te zien hoe de hiphopgame als collectief een groei meemaakt. Hij blikt terug op zijn tijd waar ze echt moesten vechten om zichzelf te zijn. “10 jaar geleden waren het allemaal heel erg eilandjes, je had echte hiphop, je had urban en dat ging gewoon niet met elkaar. Je werd heel erg aangesproken op je kledingstijl, op je ruimdenkendheid, alles was iets beknopter”Hij noemt vooral de Opposites en DJVT als generatie die daar lak aan had: “En ik denk dat dat gewoon nu, ook door Amerikaanse invloeden, helemaal is uitvergroot en je gewoon de lijpste artiesten hebt; van Bokoesam tot fucking Yung Nnelg en Ronnie – het kan niet gekker, iedereen kan puur zichzelf zijn en de stijl kiezen waar ze achter staan”. Hij vindt het iets unieks voor de hip hop game en ziet door de ontwikkeling ook nog genoeg potentie voor zichzelf: “Daarom kan ik nu ook niet zeggen van, ik hang die mic op, want dit is de meest vruchtbare generatie om daarvan te genieten. Dit is waar ik al die jaren voor gewerkt heb.”

DRIVE
Er is geen twijfel over mogelijk dat Dio het dik en dik verdiend heeft. In 2015 verwoorde hij zijn levensweg in het nummer ‘De man’ op het gelijknamige album – “Zonder school of een diploma, zonder hulp van m’n vader daar gekomen. Ik wilde altijd een man worden, maar de man die mij dat moest leren was er nooit voor me“. Daarom vroeg ik de man naar de drive die resulteerde in het succesvolle artiestenbestaan, de nominatie voor ‘Best Geklede Man Van Nederland’ en het karakter dat hij toonde in Expeditie Robinson. Hij noemt zijn optimisme en de omgeving waarin hij is opgegroeid: “Ik ken heel veel tegenslagen. Ik kom echt van de bodem gewoon, een achterstandswijk in Amsterdam West. Dus ik kan alleen maar groeien, ik kan alleen maar omhoog. Ik heb gewoon van jongs af aan gehad dat ik het gewoon moet maken”. Dio vertelt dat hij, net zoals hij onderscheidend wil zijn in de muziekgame, niet zoals de mensen uit zijn buurt wilde zijn. “Ik wilde gewoon laten zien dat het wel kan. Ik wilde ook de jeugd uit mijn wijk laten zien dat het gewoon kan, als je gewoon je mind ertoe zet. Ik heb gewoon iets heel intrinsieks dat maar voortbeweegt uit gevaar voor falen.”

“..daar probeer ik wel te spreken voor een grotere bevolkingsgroep, mijn bevolkingsgroep, mijn cultuur”

Zijn moeilijke verleden komt terug in de lancering van ‘Abstract Power Season’, waarvan eerder dit jaar de eerste single  verscheen. Abstract, Adje, Crooks en Dio brengen een boodschap van de straat. De lyrics “Elke dag diezelfde shit het fokt me op” gaan in de video gepaard met een aanhouding die raciale profilering nog eens een stevig portretteert. Als ik vraag waarom hij op deze track is gesprongen verklaart hij het belang van de message waarin hij dus niet alleen vanuit zichzelf spreekt. “Dat is rarely, dat doe ik niet vaak”zegt hij wanneer hij uitlegt dat het niet per se een situatie betreft die hem zelf zou overkomen. Maar met zijn lyrics “ik heb mijn handen in de lucht, maar popo schiet mij toch want ik ben een Nigga” legt hij uit te spreken voor een een grotere bevolkingsgroep, zijn bevolkingsgroep en zijn cultuur. De boodschap is in ieder geval duidelijk:

“Dat men zich gewoon wat vaker zou moeten verplaatsen in de ander, in een anders pijn en beseffen dat je gewoon niks kunt doen aan de huidskleur, het land waar je in wordt geboren en de kant van de grens waar je wordt geboren. Want het zijn allemaal voor- en nadelen waar je niet voor hebt gekozen. En die je ook moeilijker gaat begrijpen als je niet zo hebt geleefd. Meer inleven en respect voor elkaar hebben, dan denk ik dat we naar elkaar toegroeien.”

INHOUD
We zijn het er allemaal wel over eens dat muziek een belangrijke spil vormt in verbroedering en dat artiesten hierin een doorslaggevende rol kunnen vertolken. Dio erkent dat hij niet de maatschappijkritische rapper is, maar wel dat hij de kanteling ervaart:”Ik heb mensen om mij heen, ik blijf groeien als mens en ik word gelukkig steeds iets verstandiger, waardoor ik nu gewoon dat besef heb. Zo van: ”yo, wij hebben een stem die groter is dan ooit tevoren en die kunnen we gewoon laten horen. Dus laten we daar niet op slapen want ik weet precies hoe het voelt om niet gehoord te worden.” Dio is zich er van bewust dat hij kan laten zien dat het niet waar is en dat wij wel degelijk die verandering kunnen zijn die we willen zien, hij vervolgt: “En zo geldt het ook voor de hele muziekgame, we zijn altijd maar gewoon in dat hoekje gestopt als de underdog, de fucking niche. En nu er gewoon echt helemaal transparantie is zie je gewoon hoe groot hiphop is en kunnen mensen er niet meer omheen”. Om terecht te eindigen met het feit dat we een hele grote groep zijn, “en dat moeten we gewoon laten horen”.

“Het is sowieso gewoon een ode aan de vrouw, en dat had ik niet beter kunnen symboliseren dan het te vernoemen naar de plek waar ze volgens de Romeinse mythologie vandaan komen”

Het moge duidelijk zijn dat Dio zich in zijn muziek laat inspireren door een heel ander belangrijk aspect van de samenleving en het totale mens-zijn. De muzikant die letterlijk uitspreekt wat hij voelt, denkt en hoe hij is brengt een positieve vibe met nummers die vaak merendeels over vrouwen gaan. Ik vraag hem naar het toeval binnen deze constatering. “Ja dat zijn gewoon mijn meest primitieve behoeftes, dat is hetgene wat mij, naast mijn drive om succesvol te zijn, het meest beweegt; de liefde”. De rapper met een gevoelig en respectvol imago blijkt een complex persoon in zijn denkwijze over de liefde: “Ik ben mijzelf nog steeds aan het uitvinden en ik vraag mij af wie ik daar dan precies in ben. Geloof ik niet in monogamie? Geloof ik heel erg in vrijheid, geloof ik niet in de standaard rol en romantische idealen?”.

IMG_0562

Dergelijke vragen vormen het resumé van zijn volgende werk, de EP ‘Venus’ – een weerspiegeling van waar Dio zich dit moment in zijn leven begeeft. Aangejaagd door de angst voor “eeuwigheid” en rebellerend tegen de geconditioneerde denkwijze van de massa is hij opnieuw op zoek; deze keer naar de liefde in zichzelf. In teken van absolute vrijheid vormt ‘Venus’ de sympathiekere benadering om een ode aan de vrouw te brengen. Naar eigen zeggen had hij het niet beter kunnen symboliseren dan het te vernoemen naar de plek waar ze volgens de Romeinse mythologie vandaan komen.

Gevraagd naar het meest toonaangevende nummer gaf hij de tekst van een van zijn meest kwetsbare nummers op: ‘Venus’, ‘De Jacht’.

“Misschien is de jacht, leuker dan de vondst.
  Misschien is het willen vragen, leuker dan de dans.
  Misschien is de droom, beter dan de kans.
  Misschien is het allemaal een klein beetje angst.”

TEKST: NIELS MIDDELBURG
FOTO: VINCENT KING