IMG_2091

Dit zijn de trainingspak dragende engelen van Centraal Station

Luid vloekend komen twee jongens aangewandeld op de afgesproken plek. Ze zijn volledig in trainingspak gestoken, op de rug prijkt groot ‘France’. Precies het stereotype dat door Henk of Ingrid in hoofdletters als ‘Marokkaans tuig’ betiteld zou worden op Facebook. “Mohammed zou hier toch om 5 uur zijn? Klootzak. Altijd te laat”, roepen de twee jongens naar elkaar. Mohammed is de initiator van Refugees Welcome Amsterdam. Een burgerinitiatief dat inmiddels bijna honderdtwintig mensen telt, en elke avond per trein gearriveerde oorlogsvluchtelingen eten, drinken, internet en warmte geeft op Centraal Station. “Iedereen die mens is, helpen wij. Of je nou Joods, Christen of Islamitisch bent – wij vragen niet om religie. Elke vluchteling heeft aandacht nodig”, vertelt Mohammed als hij eindelijk op de afgesproken plek is gearriveerd.

IMG_2148

Eind september vroeg een vriend aan Mohammed of hij nog wat kleren over had. De vluchtelingenstroom had Amsterdam immers inmiddels ook weten te bereiken. “Toen hebben we wat kleding in een vuilniszak gestopt en zijn naar Centraal Station gereden. We deden het steeds vaker, en mensen begonnen ons te herkennen op het perron. We hadden feloranje bordjes gemaakt waarop in het Engels en Arabisch ‘Refugees Welcome’ stond. We stonden er soms wel tot twee uur ’s nachts.

Na verloop van tijd besloten voorbijgangers eveneens te helpen. Ze doneerden boodschappen, brachten oude kleren langs en maakten zelf ook avonden vrij om de vluchtelingen een helpende hand te bieden”. Vijf maanden later is Refugees Welcome Amsterdam uitgegroeid tot een gestroomlijnde organisatie van ongeveer honderdtwintig vrijwilligers. “We hebben zelfs een Doodle aangemaakt, waarin iedereen zich aan kan melden voor een shift”.

“We doen het allemaal uit een goed hart: niets meer, niets minder.”

“We zijn één grote vriendenkring geworden. Marokkaans, Tunesisch, Algerijns, Nederlands – het maakt niet uit. We zijn één familie, met één gezamenlijke overeenkomst: We doen het allemaal uit een goed hart. Niets meer, niets minder.” Hij wijst naar Yasmine, een 21-jarige verpleegster met eveneens Marokkaanse roots. Ze is net terug van het Griekse eiland Lesbos, waar ze  aangespoelde vluchtelingen noodhulp verleende.

“Indrukwekkend”, vat ze haar verblijf samen op het eiland. “De vluchtelingen waren zo dankbaar, zo blij dat ze het gehaald hadden, samen met hun gezin. Geloof mij, een ‘gelukszoeker’ neemt echt niet zo’n risico. Je kan mij niet wijsmaken dat ze dat doen om hier een paar eurootjes extra te vangen”.

IMG_2559

Anderzijds stelt ze dat eigenlijk iedereen een gelukszoeker is: “Iedereen wil immers gaan en staan waar hij of zij wil. Zich veilig voelen”, stelt ze. Net op Lesbos gearriveerde kinderen verstopten zich aanvankelijk zodra er een vliegtuig over vloog, uit angst geraakt te worden door een bom. “Zijn zij gelukszoekers? Tuurlijk. Geluk staat voor hen gelijk aan veiligheid. Niet aan het rijden in een BMW’tje later. Het stoort me dat zij in zo’n kwaad daglicht worden gezet”.

Toen ze zich net aansloot bij Refugees Welcome Amsterdam arriveerde een gewond Syrisch meisje op het station, tien dagen oude schotwonden besloegen haar been: “Toen heb ik haar hier, op een stenen bankje naast de Döner King, verpleegd. En dan durven mensen vanachter hun computer nog steeds te typen dat elke verdronken vluchteling een Nederlandse uitkering minder is. Verschrikkelijk”.

“Zijn zij gelukszoekers? Tuurlijk. Geluk staat voor hen gelijk aan veiligheid.”

Anis van zeventien, de jongen die samen met vriend Ismael vloekend aan kwam lopen toen Mohammed er nog niet was, sluit zich bij Yasmine aan. “Wij weten hoe belangrijk het is om een goede toekomst te hebben. Die gezinnen met jonge kinderen die hier dagelijks arriveren, wij gunnen hen ook die goede toekomst. Wij zijn gewoon humaan bezig”. Anis’ ouders zijn apetrots op hem, maar het hoort gewoon normaal te zijn vindt hij: “Je bent een mens en je hoort andere mensen te helpen. Ik ben er niet trots op. Iedereen zou dit moeten doen”. Hij vervolgt: “Stel, jij bent in een oorlogsland, je hebt een gezin, je hebt kinderen die naar school moeten, maar het is veel te onveilig in het thuisland – wat zou jij doen?”

IMG_2459

“Mensen zijn onwetend”, valt Mohamed Anis bij, “ze zijn bang, terwijl ze nooit een vluchteling gezien of gesproken hebben. Sommige Nederlanders hebben al heel weinig, zitten in een klein hokje thuis achter de computer. Ze roepen maar wat, op bijvoorbeeld Facebook of NU.nl, maar het echte verhaal is hen vreemd. Dat die vluchteling op het nieuws eigenlijk zijn familie kwijt is geraakt, mensen heeft zien verdrinken, zijn goede baan heeft moeten achterlaten en letterlijk heeft moeten vluchten voor zijn leven, dringt zelden door.”

Hij benadrukt dat we het desalniettemin met z’n allen moeten blijven doen. “Nederland is een klein land, al die haat is nutteloos. Als jij slechte geluiden hoort, ga dan op onderzoek uit. Ga het veld in. Kennis is macht, weetje”.

Hij vindt het jammer dat Refugees Welcome Amsterdam niet de media-aandacht krijgt die het verdient. “Maar de media verkopen slecht nieuws”, stelt hij en wijst daarmee op de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. “Achmed de advocaat, of Mustafa de treinschoonmaker worden nooit belicht – alleen de rotte appels uit de gemeenschap. “Marokkanen worden vaak geassocieerd met honger naar luxe goederen, maar dat beeld slaat helemaal nergens op”, stelt hij, “wij willen ook gewoon alleen maar huisje, boompje, beestje”.

Anis vervolgt: “ik ben een Nederlander met Marokkaanse roots. Ik woon in Nederland, en doe evenveel als welke Nederlander dan ook. Ik laat mezelf zien, ik doe m’n best op school en haal goede cijfers”. Yasmine knikt instemmend: “Als verpleegster verzorg ik jullie ouderen. Onze ouderen. Ik sta aan hun ziektebed, ik doe mijn best om iets terug te doen voor de Nederlandse maatschappij. Omdat ik het kan.”

Als ze vervolgens aan haar patiënten vertelt dat ze Marokkaans en Islamitisch is, krijgt ze vaak te horen: “Maar ze zijn niet allemaal zo, jij bent een goede!”. Yasmine zucht. Ze heeft zich er inmiddels bij neergelegd. “Iedereen wil soms wel eens wat minder Marokkanen, zelfs Marokkanen willen wel eens minder Marokkanen”, lacht ze.

IMG_2350

Over Refugees Welcome Amsterdam heeft Mohammed nog één ding te zeggen: “Het is het beste wat ik ooit in m’n leven heb gedaan. Ook al is het alleen maar het Centraal Station van Amsterdam, we hebben de wereld hier een klein beetje verbeterd. Samen met al die honderdtwintig vrijwilligers. Het zijn toppers”, besluit hij, “voor deze engelen zou ik willen sterven”.

Beeld: Sybren Tielemans