vic 640

Een gesprek met Vic Crezée over plezier, verveling en A$AP Yams

Al 18 jaar lang draait Vic Crezée plaatjes. Wat begon als onschuldig platen kopen bij Fatbeats liep uit op eigen clubavonden, geniale mixtapereeksen en internationale erkenning. Een man die vele namen draagt – Haring Arie, White Boy Wasted, Knowledge God, Lil Vic, om er een paar te noemen – en die zich langzamerhand begint te uiten op meerdere vlakken.

Wij spraken de burgemeester van het Leidseplein over de staat van de huidige DJ scene, zijn samenwerking met Magnetron Music en waarom hij zich identificeert met A$AP Yams.

IMG_1607

Draaien
“Op m’n 10e of 11e, toen kreeg ik draaitafels voor m’n verjaardag. Die moest ik met m’n broer delen. De hele set klopte niet – een domme belt-drive pick up, tweedehands Technics SL-1200 en een klein mixertje.” Vic Crezée steekt zijn vierde sigaret in bijna evenveel minuten op en gaat verder. “Toen ik bij Fatbeats kwam begon het echt. Ik kwam daar om vinyl te kopen, maar bleef daar veel langer hangen. Die jongens die er werkten waren zo tof, er waren zoveel platen. Als het kon zat ik daar de hele dag, zonder iets te zeggen en alleen maar te luisteren. Het was dan ook een kwestie van tijd voordat ik er ging werken.”

Vanaf je 11e al 17 jaar praktisch onafgebroken in de scene zijn. Klinkt onwerkelijk, maar toch was dat hoe het ging bij Vic Crezée. De nu 28-jarige Vic is resident DJ bij o.a. Bassline, onderdeel van SLBMG, onomstotelijk verweven met Patta en de ongekroonde burgemeester van het Leidseplein. Al vanaf kleins af aan tot over zijn oren verliefd op hiphop en alles wat daarbij kwam kijken. “Gelukkig heb ik hele lieve ouders”, lacht Vic. “Toen de video van Nas’ ‘It Ain’t Hard To Tell’ uitkwam en hij zo’n mutspetje rockte wilde ik die ook. Ik heb mijn moeder toen zo’n beetje langs alle winkels gesleurd, zonder succes, tot zij op een dag in dr eentje een groep Surinaamse boys tegenkwam, waarvan een van hun zo’n ding ophad – geen haar op haar hoofd die twijfelde om hem direct aan te schieten en mij bij thuiskomst te verassen met een muts.”

Oefenen in de club
Hoewel Vic erg vroeg begon met draaien, duurde het jaren voor hij een gig van formaat kreeg. “Natuurlijk, ik viel soms in voor Edzon bij HipHop120 op Kink FM, en één keer per maand was er een Fatbeats feestje in de Mazzo, daar mocht ik dan sporadisch indraaien.” Het was pas na een trip New York, waar Edzon de kleine Vic mee naartoe nam, dat hij echt shows begon te draaien. “Dat was op mijn 16e – ik mocht toen draaien in New York en heb daar gemurderd. Pas toen zei hij tegen Mr. Wix, die toen Bassline in de Paradiso en Knockout in de Melkweg deed, dat ik er klaar voor was.”

“Dat zorgde voor een goede build-up. Toen ik in de club stond wisten de andere boys dat ik er klaar voor was. Tegenwoordig zijn de clubs niet meer de eindbestemming, maar een plek waar veel DJ’s oefenen. Jongens worden geboekt omdat ze er tof uitzien en plaatjes draaien. Het DJ’en is minder gericht op een passie voor muziek en meer op de persoon zelf.”

“Gelukkig zijn er nog genoeg die wel die passie hebben. Ook young boys. Mairo Nawaz, Larry Appiah en Lion Kojo, dat zijn drie voorbeelden van jongens die, naar mijn mening, interessant draaien. Een eigen draai aan het draaien geven, haha.”

03

Concurrentie
Verveling is een woord dat vaak terugkomt bij Vic Crezée – hij haalt in het gesprek meerdere keren aan dat hij dingen snel saai begint te vinden. Dan is het toch kenmerkend dat hij al zo’n 17 jaar lang draait. “De DJ game verandert constant. Je wordt altijd getriggered met iets nieuws of je verdiept je in een heel nieuw genre wat je vervolgens op je sounds probeert toe te passen. Daarnaast zijn er gewoon veel meer DJ’s, dus de challenge is groter.”

“Er is sowieso een competitiedrang. Altijd. Ik probeer altijd met gekke tracks te komen en m’n collega’s af te troeven – dat moet er in blijven anders is het snel saai.” Vic lacht. “Gaan we weer. Maar nee, serieus, dit is wat ik doe. Hier verdien ik m’n geld mee, dat neem ik bloedserieus.”

White Boy Wasted
Wat begon als naam voor zijn eigen solo-avond is inmiddels uitgegroeid tot een brand op zich: White Boy Wasted. Het begon in de Jimmy Woo, werd toen aangevuld met een legging en kreeg vervolgen in o.a. het Belgische Gent en het Zwitserse Bern. Het was een domino-effect: de avond werd aangevuld door een mixtape, die op den duur werd voorzien van een exclusive met, jawel, een rappende Vic Crezée.

“Ik en Pep (Faberyayo) hadden al jaren het idee om een mixtape te maken. Tracks die wij allebei tof vinden, bundelen en dan hij die het zou hosten. Dat kwam er nooit van, tot hij een microfoontje kocht voor thuis. Diezelfde dag nog stuurde hij mij twee tracks toe. ‘Ik heb een verse voor je geschreven, je moet gewoon gaan rappen’. Net na Lowlands. Ik was nog helemaal krokant van het weekend, en toen kwam hij met die ‘dit is je verse’ shit. Dat werd uiteindelijk ‘Touch Die Geld” en dat was ook het startschot voor mij om eigen raps te schrijven.”

“Ik zit wekelijks in de studio met Willem en Garrincha. Gewoon, een beetje kloten.”

Die raps werden uiteindelijk een vast onderdeel van zijn White Boy Wasted mixtapes. Elke tape begint met een exclusive waar we Haring Arie zijn kunsten horen vertonen. Dit jaar komen die tracks gebundeld uit. “Er zijn gesprekken met Magnetron Music (het label van o.a. De Jeugd) geweest en we gaan de WBW tracks in EP-vorm uitbrengen. Daarnaast zit ik wekelijks in de studio met Willem en Garrincha. Gewoon, een beetje kloten. Muziek maken.”

Straight-up hiphop mogen we waarschijnlijk niet verwachten. “Met Willem (Willy van the Opposites) maak ik nu voornamelijk up-tempo dingen. Als ik verveeld raak van iets dan ga ik weer wat anders doen – nu is dat misschien house, maar laatst hebben we ook ‘Ik Doe Niet Aan Gezeik’ opgenomen – dat is weer hiphop. Wat der uiteindelijk uitrolt weten we niet. Het plan is dat er ergens wel een instrumentale EP gaat uitkomen. Wanneer? Dat durf ik nog niet te zeggen. Ik ben daar nog niet klaar voor.”

Burgemeester van het Leidseplein
Door zijn jarenlange ervaring in- en om de Amsterdamse nacht is Vic gekroond tot Burgemeester van het Leidseplein. Hij kijkt met goedkeuring naar de ontwikkelingen van de laatste paar jaar. “Het is veel meer openminded dan eerst. Neem de NYX, dat is eigenlijk gewoon een gaytent, maar elk weekend lopen er straatboys tussen de travo’s, lekkere wijven, hipsters en lesbo’s. Dat vind ik gewoon tof. Verschillende mensen bij elkaar brengen en gewoon feesten met z’n allen – niet nadenken over wat iemand aanheeft, wat hun seksuele geaardheid is en dat soort shit.”

“Er is ook een veel groter aanbod – elk weekend is er al-tijd wel wat te doen.” Bang voor een overkill aan feestjes is Vic niet. “Ja, behalve in het feit dat er zoveel DJ’s zijn en dat niet iedereen even goed is – maar dat is wat je krijgt van kwantiteit. Het zorgt er wel voor dat ik op een andere manier uitga. Ik ga ergens heen omdat ik weet dat er een bepaalde DJ moet draaien, niet persee om welk feestje het is. Ik denk sowieso dat er nooit een overkill aan plezier kan zijn.”

A$AP Yams
Een dag voor het interview kam A$AP Yams te overlijden. De officiële doodsoorzaak is nog niet bekend, maar gedacht wordt aan een overdosis. “Dat is een hele letterlijke overkill aan plezier. Maar ik was daar wel van geschrokken. Niet dat ik die jongen persoonlijk ken, maar het komt toch dichtbij. Het zou zomaar in mijn vriendengroep kunnen gebeuren.”

“We gaan allemaal wel een keer net even iets te ver. Ik heb wel eens gesprekken gehad met vrienden die zeiden ‘Vic, je moet nu echt even rustig aan doen. Dat er zoiets gebeurd, bij zo’n hechte groep vrienden die succes boekt en on top of the world staan, dat laat je wel even nadenken.”

02

Whatever Forever
In 2015 gaan we een stuk meer zien van Vic Crezée – de jongen die altijd zichzelf is gaat nog meer zichzelf zijn en dat uitten op meerdere vlakken. “Ik ga White Boy Wasted verplaatsen. Uit de Jimmy en naar een nieuwe locatie – ik denk er ook over om mijn naam er los van te koppelen en ook andere acts te boeken op een White Boy Wasted avond. Er komt een collabo met Patta aan, ik ga met Jäger weer iets ludieks doen zoals die legging en ik heb m’n eigen radioshow: Whatever Forever.”

Een radioshow lijkt misschien slechts een aanvulling op wat je hoort in de club, maar voor Vic is het een manier om nog meer van zichzelf te laten zien. “Whatever Forever is iets totaal anders dan dat ik in clubs doe. Op een gegeven moment genoot ik niet meer van muziek zoeken, omdat ik heel erg clubgericht opzoek was. Ik draai altijd wat ik voel, maar het is wel clubmuziek. Op de radio draai ik rock, post-punk, 80s en 90s hiphop. Alles waar ik die dag zin in heb, vandaar Whatever Forever.

Sextape
Het kenmerkt Vic – doen wat hij zelf wil en draaien wat hij zelf tof vindt. Dat deed hij jaren geleden al, toen hij begon met zijn R. Kelly mixtapeserie. “Ik wilde een R. Kelly mixtape maken omdat mensen altijd begonnen te lachen als ik het over hem had. Zij dachten dat ‘I Believe I Can Fly’ de enige track is die hij heeft gemaakt – een gruwelijke track, maar er is veel meer. Ik was zo’n grote fan dat ik mensen kennis wilde laten maken met zijn muziek, in de vorm van een mixtape. Maar deze man heeft zoveel geniale muziek dat het niet op 1 tape past. Toen kwam ‘Love, Lies & Deceit’, ‘It’s Gonna Be A Party’ en de derde was ‘Ghetto America’ – alledrie laten hele verschillende kanten van Kellz zien.”

Nu in 2015 is het tijd om de reeks af te sluiten met, hoe kan het ook anders; De R. Kelly Sextape. “Dat moet wel. Alleen maar sexy shit. Een betere afsluiter is er niet.” Wanneer de tape uitkomt weet Vic nog niet, maar hij hoopt binnen een paar maanden zijn laatste deel van The Robert Sylvester Kelly Story te presenteren.

Voor eeuwig plezier
Of Vic Crezée for ever actief blijft achter de draaitafels durft hij niet te zeggen. “Ik ben er wel over aan het nadenken. Als ik zou willen en ik zou me er vol ingooien, dan zou ik dit voor altijd kunnen doen. Maar misschien wil ik alsnog wel gaan studeren, daar denk ik serieus over na.”

“Ik wil gewoon heel veel toffe shit doen. Ik wil meer draaien in het buitenland, meer eigen producties uitbrengen, meer dingen met de mensen om me heen doen. Of dat nou feesten zijn of het overzien van muzikale projecten. Dingen creëeren. Zoals ik al zei: ik denk niet dat er een overkill aan plezier kan zijn.”

Tekst: Yannick de Keijzer
Beeld: Daniel Wolters