AMEL6296deel2

Monica Geuze bewijst meer te zijn dan een inhoudsloze vlogger

Ik loop iets te laat het hotel binnen. Ongeduldig zit ze op haar telefoon te kijken. Ik vraag me binnensmonds af of ik dit interview niet beter aan een collega over had kunnen laten. Hetzelfde gevoel overmeesterde me toen ik de nacht ervoor via haar vlogs een snelcursus Monica Geuze volgde. Was dit niet gewoon een willekeurig arrogant Amsterdams meisje dat elke dag opnieuw vertelt welke kleding ze aan heeft? Als ik tweeënhalf uur later het hotel weer uitloop, besef ik dat mijn vooroordelen zelden zo misplaatst zijn geweest. Ze blijkt zelfs niet eens uit Amsterdam te komen.

Ik begin met wat oppervlakkige vragen. Waarom ze begon met vloggen bijvoorbeeld. Ze antwoordt dat haar toenmalige vriend (Lil Kleine, red.) het liefst de hele dag naar haar keek en zich afvroeg waarom zij niet eens wat vlogs zou opnemen. Als DJ van Ronnie Flex had ze bovendien het fundament voor een carrière op sociale media al gelegd. Ruim vijfhonderd vlogs later stemmen er dagelijks bijna 250 duizend kijkers op haar kanaal af. Beangstigend, vindt Geuze.

“Ik duw die vlogs maar bij mensen in het gezicht zonder dat zij erom vragen. Dat is best eng. Uiteindelijk zijn het immers die kijkers die je maken of breken. Ik ben hen dan ook heel dankbaar dat zij me gemaakt hebben tot wie ik nu ben”. Dat dat ten koste is gegaan van haar privacy heeft ze inmiddels geaccepteerd: “Je wil immers alles wat je niet hebt. Als je succes hebt, wil je meer privacy. Terwijl je vroeger juist alles opzij wilde zetten om succesvol te kunnen worden”.

AMEL6268deel3

Loser van de maatschappij
Ze vervolgt dat vlogs bovendien misschien niet het eeuwige leven hebben. En dat ze daarom haar horizon graag wil verbreden. En niet zonder succes: haar populariteit op Instagram is immens, ze werkt nauw samen met RTL, Ali B heeft haar getekend bij zijn managementorganisatie SPEC en ze wordt door het hele land geboekt als DJ. Bovendien is ze bezig met een boek. Ze benadrukt dat ze het nogal misplaatst zou vinden om op haar eenentwintigste al een biografie te schrijven: “Who the fuck denk ik wel niet dat ik ben? Maar ik wil met dat boek meiden die niet lekker in hun vel zitten laten zien dat er altijd wel iets waarmee het plezier hervonden kan worden”.

Zelf ervoer Geuze immers hetzelfde: school interesseerde haar niet, ze verdiende slecht bij Bagels & Beans en een depressie lag zelfs op de loer. “Ik was een kutpuber. Ik zou mezelf echt niet als kind willen hebben gehad. Ik had alleen een VMBO-diploma, mensen leken me te beschouwen als loser van de maatschappij. Maar nu heb ik mijn draai gevonden, ik heb nu zo veel plezier. Ik wil met dat boek jonge meiden motiveren om te blijven zoeken naar iets wat je wel ligt. Ik heb het gevoel dat ik ook verplicht ben om die helpende hand te bieden. Als ik vlog voel ik me soms net het helppanel van de Hitkrant: ik heb per ongeluk een knakworst in m’n kut gestopt, wat moet ik nou doen?”, lacht ze.

“Als ik vlog voel ik me soms net het helppanel van de Hitkrant: ik heb per ongeluk een knakworst in mijn kut gestopt, wat moet ik nou doen?”

Toen Ronnie Flex haar per toeval vroeg als zijn DJ openbaarde zich echter een nieuwe wereld voor haar. Ik vraag haar daarom of ze haar succes aan hem te danken heeft. “Ja”, antwoordt ze resoluut, “zonder hem was het nooit gelukt. Ik kon toen eigenlijk nog niet eens mixen. Dat heb ik later pas geleerd. Ik drukte maar gewoon op play”. Inmiddels wordt ze van Leeuwarden tot de Achterhoek geboekt als DJ.

Ze blijft desalniettemin nederig: “Ik word meestal gewoon geboekt om mijn naam, niet om mijn skills. Die tienermeisjes willen gewoon leuke muziek horen, of iemand technisch goed kan draaien, horen ze helemaal niet. Ik voel me daarom ook weleens schuldig tegenover die jongens van veertien die dag en nacht op hun zolderkamertje aan een beat sleutelen. Voor mij is draaien niet zo’n grote passie als voor hen, ik ben er maar gewoon per toeval ingerold. Maar doordat ik tegenwoordig zo veel word geboekt als DJ, word ik wel echt merkbaar beter. Het wordt daardoor ook steeds leuker. Als iemand na een optreden in de Jimmy Woo naar me toe komt en zegt dat ik echt een goede set heb gedraaid, doet me dat ook echt wat”.

AMEL6206deel2

Zara vs. Moët
Anderzijds is ze ook nog steeds gevoelig voor negatieve reacties. “Ik lees alles. Maar als ik zeven keer ‘leuk’ lees als reactie op mijn nieuwe single, en één keer dat iemand hier totaal van moet schijten, kan ik nauwelijks de drang onderdrukken om tegen mijn management te zeggen: ‘Niet echt veel positieve reacties, he?’. Het doet niet meer zoveel pijn als vroeger, maar je onthoudt negatieve reacties gewoon veel beter”.

Ik vertel haar dat (ik en) mijn leeftijdsgenoten haar vaak beschouwen als een inhoudsloze vlogger, die haar succes voornamelijk te danken heeft aan haar uiterlijk. Wil ze niet ook de erkenning van deze oudere lichting? “Ik weet niet of ik de kwaliteit heb om hen aan te spreken”, antwoordt ze. “Koffietijd richt haar pijlen ook niet op brugklassers. Stay in your lane. En als DJ ben ik trouwens ook niet even gepassioneerd als bijvoorbeeld DJ Abstract om zo’n hoog niveau te halen. En als die wat oudere lichting me pas serieus neemt als ik bijvoorbeeld vertel hoeveel ik verdien, fuck die mensen dan maar. Neem je me toch lekker niet serieus”.

“Als die oudere lichting me pas serieus neemt als ik vertel hoeveel ik verdien, fuck die mensen dan maar. Neem je me toch lekker niet serieus”.

Ik wijs haar erop dat haar ex-vriend daar wel een handje van heeft. Botste dat dan nooit tussen hen? “Hij is gewoon trots en wil dat uiten op deze manier. Ik ben wat bescheidener, ik koop gewoon mijn shirtjes nog bij de Zara, terwijl hij flessen Moët in de club bestelt. Het is gewoon zijn imago. En ik snap het heel goed, hij heeft er keihard voor gewerkt. Dat hij het op die manier doet, betekent niet dat hij er onverantwoordelijker mee omgaat dan ik. Bovenal: hij moest het gewoon zelf weten, in een stabiele relatie laat je elkaar in je waarde”.

Dat gold ook voor de teksten die haar toenmalige vriend rapte. Het hoorde erbij: “Tuurlijk doet een nummer als ‘Zeg Dat Niet’ je wat. En als hij wat nieuwe nummers had opgenomen, wist hij ook precies wat hij wel en niet kon laten horen aan me”, merkt ze op. “Van mij hoeft het niet, maar rappen over ‘bitches’ is gewoon zijn werk. Het is trouwens ook niet zo dat ik dat soort nummers aan mijn moeder liet horen, en zei: ‘Kijk, mam, dit is mijn vriend!’”, lacht ze. Het is een gevolg van volwassen worden, denkt Geuze: “Je wordt minder onzeker tegenover elkaar. Vroeger vroeg ik me nog weleens af waarom al die mooie vrouwen per se in zijn clip moesten spelen. Hoort dit echt bij je werk? Jaloezie is menselijk, en zeker als je jonger bent”.

Dat sceptici zich afvroegen of de reïntroductie van Lil Kleine hoorde bij de ‘branding van Monica Geuze’ – de liefde werd immers pas weer nieuw leven ingeblazen nadat hij successen boekte met New Wave – deed haar niet veel. Ze vindt het logisch dat mensen zo dachten, maar benadrukt dat ze ook bij hem was toen ze samen zwart moesten reizen met de tram en pizza gingen eten op zijn kamertje. En ze deed het al helemaal niet om het geld, stelt ze: hoewel het wel een hoop dingen vergemakkelijkt, maakt geld haar absoluut niet gelukkiger, zegt ze. “Als een dierbare iets zou overkomen, maakt het immers geen donder uit hoeveel er op je bankrekening staat”.

AMEL6282-2deel2

Ver weg van Instagram en Twitter
Geuze is normaliter overigens nogal gesloten over haar liefdesleven, omdat ze vindt dat dat haar laatste stukje privacy is dat ze behouden heeft. Tenminste, dat heeft ze geprobeerd. Tevergeefs. Als ze met Lil Kleine openlijk discussieerde op straat, richtten zich meteen twintig ogen op hen. Veel meer dan toen ze nog niet bekend was. Het is een keerzijde van haar werk, begrijpt ze. Die keerzijde ervaart ze ook geregeld met haar sociale media-kanalen, die ze dag en nacht nauwkeurig bij moet houden: “Als het niet mijn werk was geweest, zou ik me zo graag gewoon niet meer op sociale media begeven. Dan koop ik lekker een Nokia en een bel-en-sms-bundel en breng ik mijn avonden door op de bank. Weg van Instagram en Twitter. Heerlijk”.

Maar wat zou ze dan wel willen doen? “Ik zou best graag lerares willen worden op een basisschool, bijvoorbeeld. Blijf jezelf vernieuwen”, stelt ze. “Wees niet bang en durf die carrièreswitch te maken. Vernieuw jezelf alsof je nooit dood zou gaan, alsof je alle tijd hebt om alles te doen wat je wil. En daarnaast wil ik mijn grootste droom verwezenlijken: moeder worden van een gezond kind. Ik wil dolgraag jong moeder worden. Voor mijn gevoel ben ik er nu zelfs al wel klaar voor, maar ik wacht nog wel even een paar jaartjes”.

“Als het mijn werk niet was geweest, (…) dan had ik lekker een Nokia en een bel-en-sms-bundel gekocht. Weg van Instagram en Twitter”.

Binnen haar vakgebied zou ze zichzelf eveneens willen vernieuwen. “Ik zou heel graag internationaal faam willen maken. Vloggen is denk ik een nieuwe vorm van reality-tv aan het worden, en die dimensie openbaart zich nu pas echt. Ik hoop daar een rol in te spelen”, stelt ze.“Er zijn nog zoveel stappen te maken hierin en in Nederland wordt dat steeds moeilijker: heel veel jonge meiden hier weten al van me.”

Tranen
Ik wijs Geuze op een ander element dat misschien wel aan vernieuwing toe is. Via sociale media is zij immers in staat om een groot deel van de jeugd te mobiliseren. Waarom laat ze niet een meer maatschappelijk betrokken geluid horen met zo’n groot bereik? “Ik zou inderdaad graag het gezicht willen zijn van een stichting of beweging, maar het moet dan wel goed bij me passen. Ik wil er gevoelsmatig volledig achter kunnen staan. Anders word ik de volgende flapdrol die bij RTL Late Night een mening verkondigt zonder die goed te onderbouwen. Wat wil je dat ik roep? Racisme is slecht?”

“Wat wil je dat ik roep? Racisme is slecht?”

Als ik vraag wat voor thema’s haar dan wakker houden, worden haar ogen glazig. Ze begint over haar voormalige baas bij Bagels & Beans die niet meer verder mocht werken van het bedrijf, en terug moest keren naar zijn thuisland Amerika. “Hij was altijd zo aardig, en oprecht geïnteresseerd in de begindagen van mijn vlogs. Dus ik stuurde laatst een berichtje om te vragen hoe het nu met hem ging..” Ze kan haar tranen inmiddels niet meer bedwingen. Ze stamelt dat hij antwoordde dat er net huidkanker bij hem was geconstateerd. “Daar heb ik wel nachten van wakker gelegen. Ik wil zo graag iets voor hem doen, maar ik doe dat dan liever niet voor de camera. Ik help hem zonder dat mijn kijkers ervan weten, voordat ze denken dat ik over zijn rug mijn reputatie probeer aan te sterken”.

AMEL6300deel2

Als Geuze haar tranen gedroogd heeft, schiet haar een idee te binnen hoe ze zich maatschappelijk zou kunnen inzetten: “Ik zou alle kleding en make-up die ik toegestuurd krijg van merken en niet draag, kunnen verzamelen. Begrijp me niet verkeerd, het zijn allemaal hele mooie spullen en ik prijs me gelukkig dat ik in de positie ben dat ik die allemaal toegestuurd krijg, maar soms doe ik er niets mee. Dat is zonde – er zijn hartstikke veel mensen die dit goed kunnen gebruiken. Misschien dat ik ze voor Sinterklaas of Kerst bijvoorbeeld wel naar een opvangtehuis of vluchtelingencentrum kan brengen. Als ik anderen zoals Ronnie Flex ook zo ver kan krijgen om de spullen die ze krijgen te bewaren, kunnen we er heel veel mensen blij mee maken. Dat zou toch geweldig zijn?”

Tram, pizza en The Hills
Ze vindt trouwens dat ze nu ook al wel degelijk van maatschappelijke waarde is voor haar kijkers en volgers. “Door letterlijk mijn ware gezicht te laten zien in mijn vlogs, probeer ik tieners te laten zien dat ze niet een ideaalbeeld hoeven na te streven, maar gewoon zichzelf kunnen zijn. Ik huil, ik draag geen make-up – ik probeer hun standaarden te verlagen. Eerst was ik me daar niet heel erg bewust van, maar inmiddels wil ik me ook steeds meer daadwerkelijk voorbeeldig gedragen.” Tuurlijk is dat paradoxaal, vindt ze, “ik ben immers wel iemand die zich veel via sociale media profileert, terwijl dat soort mediums juist bijdraagt aan de onzekerheid van tieners. Niemands leven is zo leuk als sociale media je doen geloven.”

“Door letterlijk mijn ware gezicht te laten zien in mijn vlogs, probeer ik tieners te laten zien dat ze niet een ideaalbeeld na hoeven te streven.”

Ik wijs haar erop dat het nogal tegenstrijdig is om te zeggen dat tieners geen ideaalbeeld na hoeven te streven, om vervolgens zoals Geuze zelf wel plastische chirurgie te ondergaan. Hoe kan ze dat in hemelsnaam verantwoorden? Ze antwoordt: “Ik doe waar ik zin in heb. Ik geef een kijkje in mijn leven door het te filmen. En in dat leven heb ik mijn lippen laten opspuiten en een litteken op mijn voorhoofd laten verdoezelen. Tuurlijk wil ik niet dat een meisje van veertien straks ook plotseling plastische chirurgie ondergaat, maar moet ik het dan maar niet doen?” Ze gaat verder voordat ik iets kan zeggen: “Ik heb genoeg vriendinnen die in een tussenuur naar de plastisch chirurg gaan. Het is tegenwoordig veel meer geaccepteerd. En ook al ben ik pas 21: mag ik het dan pas op mijn vijftigste doen als ik uitgelubberd ben? Ik weet ook heus wel dat het niet nodig is. Het is nooit nodig.”

“Natuurlijk begrijp ik dat dit onzekerheid bij tieners aan kan wakkeren, maar toen de sociale media nog niet zo groot waren, werden tieners wel onzeker van andere mediums. Van The Hills werd ik bijvoorbeeld echt onzeker, als ik daarop terugkijk. Of als Jennifer Lopez in haar string op MTV te zien was, vroeg je jezelf ook weleens af het niet beter was om misschien gewoon nooit meer te eten. Nu zijn het die fitness-chicks op Instagram die dat veroorzaken, en over vijf jaar is het wéér iets anders.” Als gevolg van dit soort trends is ze zelf ook nog weleens onzeker of ze zelf wel voldoet aan bepaalde idealen, stelt ze. “Ik vind mijn lichaam niet per se heel mooi, ik had voor die ingreep ernstige littekens van waterpokken, ik ben klein, mijn voeten zijn te groot, mijn huid is niet optimaal, mijn gebit kon rechter, ik heb geen wenkbrauwen, ik vind mijn voorhoofd soms te groot, ik draag altijd nepwimpers en nog een laag make-up. Maar het is ook weer arrogant om te zeggen dat ik niet knap ben, dan zeg ik eigenlijk dat al die mensen naar me kijken omdat ik zo interessant ben. En als ik zeg dat ik mezelf wel knap vind, ben ik ook weer arrogant.”

“Na dat interview met Noisey denken mensen sowieso al dat ik arrogant ben”, vervolgt ze. “Dat interview heeft me één ding geleerd: mensen zijn gevoelig voor sensatie. Toen ik in dat gesprek zei dat een vrouw achter de draaitafel een welkome verandering was, ‘verontschuldigde ik me omdat ik zo mooi was’. Bullshit. Als een goede vriendin van me twee weken niet in mijn vlog verschenen is, hoor ik dat ik ruzie zou hebben met haar. Terwijl ze gewoon op vakantie was. Mijn leven is lang niet zo sensationeel als soms gedacht wordt. Ik ga ook gewoon naar de Albert Heijn. Mijn leven is echt geen GTST.”

Geuze’s boek is inmiddels in een vergevorderd stadium. Het komt waarschijnlijk uit in maart of april. De cover van het boek is inmiddels ook al uitgekozen. Die vind je hier.

Tekst: Kees Smeets
Beeld: Amel Herzi
Styling: Jennifer Soekhan
MUAH: Joanne Mackenzie
Special thanks toThe Hoxton, Amsterdam