DSC_7178-2

Jebroer herontdekte zichzelf tegen wil en dank

Het leven kan raar lopen. Zo weet ook Jebroer. Een artiest met een turbulente periode achter de rug, die nu zijn succesformule gevonden lijkt te hebben.

De cijfers liegen er in ieder geval niet om. Jebroers meest recente track, ‘Engeltje’, heeft in drie weken tijd dik vijf miljoen views aangetikt. ‘Kind van de Duivel’ staat in amper een half jaar op bijna 17 miljoen views. Met dat soort cijfers schaart Jebroer zich in de top 10 van rappers, view-wise.

Door de religieuze controversie rondom de banger ‘Kind Van De Duivel’ vergeet men in zekere zin de geschiedenis die is geschreven. Niet eerder was er een rapper die zich de hardere stijlen eigen maakte en de grens tussen twee rivaliserende subculturen evident reduceerde. Het is Jebroer; een integer familieman met de mindstate van een boef die alle risico’s aangaat in zijn honger naar groei, energie en de essentie van het leven. Mensen die zijn muziek van de afgelopen 6 jaar hebben geluisterd kennen ongetwijfeld zijn verhaal, maar keken verrassend op van de bladzijde die hij nu heeft omgeslagen.

In de comments op het internet circuleren vage termen als de “oude”- en “nieuwe” Jebroer, maar op het kantoor van Cloud 9 Music schudde ik gewoon de hand van Timothy Kimman, beter bekend als Jebroer.

DSC_6967

NOUVEAU RICHE
Om de contrasten en de rode lijn in Tims leven bespreekbaar te maken begin ik met hem bij het begin. Hij vertelt over een verhuizer die emotionele muziek maakte als uitlaatklep en door Keizer werd gelanceerd in de tijd van punchlines, stoer doen en rappen over bullshit. De rapper Jebroer kreeg zijn podium niet en trok zich terug naar zijn kamer – waar hij talloze mixtapes maakte.

Eenmaal op het punt om de dozen weer op te pakken ondervond hij via SMS dat hij op de radar was gekomen van Boaz vd Beats: “Dus ik dacht, fuck it, ik ga gewoon werken, want ik moet ook mijn huur betalen en ik stopte te veel tijd erin. Toen op een dag stond ik in de tuin om te verhuizen, ging mijn telefoon. Dat was Boaz vd Beats en die zei van: ‘yo wil je een keer met mij komen opnemen, want ik denk dat ik iets aan jou kan toevoegen’.”

“Ik denk wel dat ik de eerste whiteboy was die met zoveel schijt effe die game over kwam nemen”

De muziek van Nouveau Riche was dusdanig experimenteel dat eroverheen rappen an sich al een opgave was. Uiteindelijk werd een knotsgekke middenweg gevonden, waarin veel genres terugkwamen. Er ontstond een nieuwe sound, terwijl Jebroer naam maakte als Blanke Klootzak van het collectief – dat in hun gloriejaren bepaalde waar de jeugd levendige gezichtsexpressies, handgebaren en heupbewegingen op maakte in de club. Dezelfde trailertrashtijd waar fans met ‘de oude Jebroer’ refereren naar zijn jeugdige versie die ‘Btje Vliegen Tog’ (2010), ‘Vriendje’ (2011) en ‘Herrie In Me Oor’ (2012) uitbracht.

Mijn nostalgie maakt plaats voor het idee dat er destijds geen maat meer stond op hun muziek, vandaar dat ik aan Tim vraag hoe hij denkt over het hele hokjesdenken waar de mens zich voortdurend schuldig aan maakt. Hij legt uit dat Nouveau Riche op het begin ook niet geaccepteerd werd, dat het niet gedraaid werd op de radio en dat mensen het herrie vonden, totdat de achterban een immense groei kende: “Ik denk niet dat wij destijds in een hokje te stoppen waren, nu zou ik het beschrijven als Rave. Maar wat ik vind van de hokjes; wij waren niet van de hokjes, er werden gewoon meerdere hokjes bij elkaar gestopt, maar mensen willen ook dat weer een naam geven”.

PAUL ELSTAK
De kans die Jebroer van DJ Paul Elstak heeft gekregen toont veel gelijkenissen met de tijd van Nouveau Riche. De Lijer uit Leiden merkt op dat het er tijdens het maken van de tracks niet heel anders aan toe is gegaan dan dat het destijds met Boaz ging: “In ‘Allemaal Lichten’ zit ook hardstyle, dit is een liedje uit 2013 volgens mij. Dus we hebben er gewoon altijd al mee gespeeld”. Hij vertelt ook dat Polska weleens heeft gezegd dat ze zo hard aan het gaan waren, dat ze niet meer harder hadden kunnen gaan. Jebroer denkt er nu duidelijk anders over: “Als ik er nu over nadenk, denk ik dat de beste stap toen gewoon was geweest als iemand van ons gewoon hardstyle had kunnen maken. Dus ik heb dat nu gewoon gedaan, en ik denk dat dit een open markt is”.

 

Vanuit kritisch oogpunt is het enigszins bijzonder onlogisch dat Jebroer zijn roeping heeft gevonden in een stijl die hij vroeger zelf nooit beseffen wilde. Het moge inmiddels duidelijk zijn dat de skatende rapper nooit gehouden heeft van hardstyle. Vandaar dat ik hem het idee schets dat een groot deel van zijn fans nu in zijn oude schoenen staat. Voor enig begrip vraag ik hem om een verklaring waarom hardstyle zo in een hokje was weggestopt, hij vertelde dat het hem nooit aangetrokken heeft: “Vroeger was het gewoon echt de skaters en de gabbers, en skaters hadden een hekel aan gabbers en andersom. Ik heb het nooit de ruimte gegeven of ervaren. En daarom is het nu alleen maar toffer, een nieuwe wereld”.

Het moment dat zijn vrouw hem met de woorden “mongool, dat is Paul Elstak” moest uitleggen dat de iconische DJ een Jebroer show in Vlissingen bezocht, is toonaangevend voor de ontdekking die Jebroer nog maken moest. Vanaf toen hebben de twee nummers uitgewisseld en wilde Paul het nummer ‘Miljoenen‘ een harde twist geven. Na de remix werd het tempo opgeschroefd; Jebroer gaf een heerlijke anekdote van de dag dat hij op uitnodiging een optreden gaf op Pussylounge: “En toen weet ik nog, dat ik backstage zat, moest ik 3 uur wachten, ik werd helemaal getikt van die muziek, dat boem boem boem. Dus toen heb ik dat optreden gedaan, daarna ben ik direct naar huis gegaan. Toen had hij aan mij gevraagd of we niet samen een liedje konden doen.”

“Ik wil niet vergeten worden als ik dood ben.”

Iets dat voor Jebroer een grote lyricale uitdaging bleek – waar hij normaal veel ruimte heeft om zijn verhaal te vertellen had hij nu 4 regels om te knallen: “Ik heb er niet over nagedacht nu, maar als ik terugdenk, denk ik dat dit de geniaalste zinnen waren die ik tot nu toe heb geschreven“. Met de woorden “Bro, dit is een hit” bevestigde Paul direct dat ‘Kind Van De Duivel‘ heel wat los zou gaan maken. Vandaar dat Jebroer Decibel met dit nummer af mocht sluiten en hier een heel andere gekte ervoer. “Ik kwam op dat podium, ik zag 40.000 mensen die echt volledig los gingen op mijn muziek, op hetzelfde ritme. Ik heb in mijn carrière nog nooit zo’n energie mogen ervaren”.

GELOOF
Als we de statistieken erbij pakken is dit de succesvolste periode van zijn carrière, maar terwijl de traditionele gabbers met hem weglopen kreeg hij brieven van gelovige kinderen die vertellen dat hij in Jezus moet geloven. Jebroer heeft echter genoeg aan het geloof in zichzelf, zegt hij wanneer hij zijn alias nog even uitlegt:Mijn hele ding is dat ik niet vergeten wil worden als ik dood ben en het beste voorbeeld daarvan is Jezus. Hij is een leider en heeft volgelingen, en dat ben ik ook. Ik ben een muzikant, ik heb volgelingen”. Voordat Jebroer verder gaat wijs ik hem op de dedication en saamhorigheid van mensen in de cultuur van hardere stijlen, waarna hij instemmend en lachend vervolgt: “En iedereen moet geloven wat hij wil geloven, maar mensen die naar mij luisteren, die probeer ik te overtuigen dat je eerst in jezelf moet geloven, voordat je ergens anders in kunt geloven”Hij denkt dat de jeugd door de kerk wordt geremd in het vinden van hun eigen identiteit – daar waar zij worden geleerd om meer te geloven in god dan in zichzelf.

Hoewel het kerkelijke aspect in zijn artiestennaam en muziek sterk vertegenwoordigd is, heeft hij verder niks tegen geloof of Jezus, sterker nog – hij ziet het juist als eerbetoon, en ‘Kind Van De Duivel‘ is een godsgeschenk. Wat ik natuurlijk zelf moeilijk ontkennen kan, gezien de free publicity die meneer de dominee bij de NOS heeft losgekregen. Het blijft eeuwig zonde dat dit bij de lancering van het album, ‘Elf11’ op 11 november, niet ter sprake kwam, al kunnen we dit de kerk niet kwalijk nemen – die lopen nou eenmaal met meerdere dingen achter.

“Thuis ben ik gewoon weer niemand”

Jebroer vraagt zichzelf ook openlijk af wat de publiciteit had kunnen betekenen voor zijn persoonlijke eigen favoriet ‘Ga Maar Vast Slapen‘. Het verschil in views is dan ook schrijnend om te zien. Hij verklaart het als “niet het juiste moment dat iedereen wilde weten dat ik soms mijn kinderen mis”. De vader in Jebroer wordt te kort gedaan door opvattingen dat de artiest gewoon moet blijven knallen in plaats van te doen alsof hij inhoudelijke teksten kan schrijven. Het vaderschap heeft hem als persoon en muzikant veel gegeven en dat maakt de dynamiek tussen zijn rockstar- en gezinsleven erg interessant en bewonderenswaardig. Naar eigen zeggen houdt het hem met beide benen op de grond: “Thuis ben ik gewoon weer niemand. Het is gewoon papa, luier verschonen, je bent weer terug. Dat zijn twee hele verschillende werelden. Kinderen die gillen om je naam en dat ze je willen zien, of je staat weer luiers te verschonen”.

TEKST: Niels Middelburg