teaser.00_01_02_24.Still001

Massih is ervan overtuigd dat deze generatie een antwoord gaat vinden op angst en polarisatie

Hij heeft altijd een activistisch hart gehad. Het militante van Tupac en het bedachtzame van Martin Luther King. Niet dat Massih zichzelf met die twee grootheden wil vergelijken, maar ze hebben hem absoluut geïnspireerd. Geïnspireerd om zich in te zetten voor positieve verandering, voor een Nederland waar iedereen (jij, ik en zijn broertje van 11) zich thuis kan voelen. Dat is nu niet het geval: kinderen van ouders die al in Nederland geboren zijn, voelen zich geen Nederlander. En dus maakt Massih zich zorgen. Over hoe islamofobie genormaliseerd is, over de angst in de samenleving en over Marokkaanse en Turkse kinderen die zich hier niet thuis voelen. Toch is hij hoopvol dat deze generatie die polarisatie tegen kan gaan. ‘Juist wij, meer dan ooit, hebben niemand nodig om iets teweeg te brengen.’

!METS

Als oud-leraar Nederlands verbaasde Massih zich allereerst over het niveau van de brief die premier Mark Rutte op 22 januari de wereld in stuurt. ‘Wat een slechte brief, stilistisch en taalkundig. Gewoon best wel lullig, dacht ik als eerste.’ Na de brief nog twee keer gelezen te hebben, begon hij zich ook steeds meer te verbazen over de inhoud. ‘Na de brief een tweede en derde keer gelezen te hebben dacht ik: hij schrijft best wel fokt-op shit. Hij noemt Nederland een gaaf land en vervolgens benoemt ‘ie de bedreigingen van dat gave land en het leek voor mij heel erg of hij mij en mijn omgeving omschreef. Hij heeft het over ‘nieuwkomers’; mijn ouders en hun ouders, de kids die ik les heb gegeven en hun ouders. Daarop dacht ik: of je het leuk vindt of niet, je bent premier van alle Nederlanders en dit is jouw land. Inclusief de nieuwkomers en de treitervloggers, waar hij ook over schreef, dat hoort er allemaal bij.’

Als reactie op Rutte’s brief, schrijft ook Massih een brief waarin hij jongeren oproept verantwoordelijkheid te nemen en te gaan stemmen op woensdag 15 maart. Hij giet de brief in dezelfde vorm als de premier, met een foto van de helft van het gezicht naast de tekst, en haalt daarmee de landelijke pers. Jiggy Djé schrijft in dezelfde periode een brief op Facebook met soortgelijke boodschap. Kees de Koning ziet de parallel en belt de twee op. ‘Toen zijn we bij hem op kantoor een paar kaar gaan praten met verschillende partners en waren we er heel snel uit: we moeten jongeren oproepen te gaan stemmen en voor zichzelf op te komen. Daar is de campagne !METS uit voortgekomen, kantel de macht. METS is stem omgekeerd. Dat is ook de boodschap: niet zij, de politici, hebben de macht; wij hebben die macht en ‘geven’ die aan de politici. Er zitten 150 Kamerleden in de Tweede Kamer, maar er zijn 4 miljoen jonge mensen. Wie heeft dan de macht?’

Hiphop als Massih’s motivatie

Motivatie om zich zo actief in te zetten voor de campagne haalde Massih uit hiphop en een diepgeworteld verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn omgeving, zijn land. ‘Hiphop is sowieso mijn startpagina in het leven. Hiphop is ontstaan uit samplen: het samplen van breakdance-drums bij rockgitaren, een DJ die dat aan elkaar mixte en een MC die het aan elkaar praatte. Ik hou van die hiphopmentaliteit van samplen. Ik doe dat ook met mijn eigen leven: ik haal wat uit de Surinaamse cultuur, een beetje uit de Marokkaanse cultuur, uit de Afghaanse, Europees, Islam. Ik zie Nederland ook als een gesampled land, de Nederlandse identiteit is een mozaïek van allemaal verschillende culturen. Ook de brief van Rutte – die heb ik gesampled, maar er wel mijn eigen inhoud aan gegeven. Hiphop bewijst voor mij hoe het ook kan, het bewijs dat je positieve verandering kunt brengen.’

Massih Edit.00_01_36_23.Still003

‘Ik wil graag een bijdrage leveren aan die verandering, want het leven gaat niet alleen om overleven. Het gaat om ‘A’ genieten, maar ook om verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en je omgeving. Dat is voor mij voortgekomen uit hiphop, maar ook uit mijn opvoeding en met mijn achtergrond. Misschien komt het omdat ik gevlucht ben voor oorlog. Dat mijn moeder haar beroep niet meer kon uitoefenen omdat ze vrouw is en mijn vader een landverrader werd genoemd omdat hij in het buitenland gestudeerd heeft. Misschien is dat het. Misschien ligt het aan het feit dat ik thuis de jongste was en daarom ben gaan schrijven en rappen om mezelf te manifesteren. Hoe dan ook: ik zie dat het niet goed gaat met het land waar ik opgegroeid ben, met mijn land, en dus vond ik dat ik op moest staan.’

‘De kids die ik les geef zijn hier geboren, maar die schreeuwen meer dan ooit: ik ben geen Nederlander’

Massih maakt zich zorgen om genormaliseerde islamofobie, om populisme, om het feit dat veel 2e en 3e generatie kinderen van immigranten zich hier niet thuis voelen. Massih: ‘De kids die ik les gaf zijn hier geboren, hun ouders zijn hier geboren, maar die schreeuwen meer dan ooit: ik ben geen Nederlander. Ik ben Marokkaan of ik ben Turks. En dan vraag ik waarom ze hier weg willen, dan leggen zij het uit en begrijp ik dat. En dat is pijnlijk. En dat zie ik in heel Europa en het westen opkomen: dat populisme en die islamofobie. En het erge is, die angst voor de Islam is al zo genormaliseerd. Het zit zo in onze samenleving ingebakken, alsof ‘Islam’ het ergste is dat je kunt overkomen. Terwijl het percentage moslims in Nederland iets van 4 procent is of zo. Niemand plaatst het even in perspectief, snap je?’

Alle hoop op deze generatie

Bij gebrek aan een dergelijk perspectief is het belangrijker dan ooit zelf kritisch te zijn. Kritisch, maar nooit cynisch. ‘Ik geloof sowieso in een positieve uitkomst als wij dag in dag uit doen wat goed is. Ons niet uit elkaar laten drijven door die angst, door die haat. Er niet aan toegeven. Met elkaar blijven praten en blijven uitgaan van het goede in elkaar. Maar word niet naïef. Wees kritisch naar elkaar en naar politici. Wees sceptisch. Maar word nooit cynisch. Ga niet opgeven en denken ‘het is nou eenmaal zo, ik kan daar toch niks aan veranderen’. In mijn ideale wereld zou het logisch zijn dat een niet-moslim voor mij opkomt. En dat ik, als heteroseksuele moslimman, opkom voor een homoseksuele jongen of een lesbisch meisje. Niet omdat we iets aan elkaar zouden moeten hebben, maar gewoon, omdat we mensen zijn en dezelfde rechten hebben.’

‘En ik denk dat juist deze generatie het vermogen heeft antwoord te geven op de polarisatie en het uit elkaar drijven. Juíst wij. Als je kijkt naar onze middelen, wat wij online flikken, hoe snel een idee op Twitter verandert in een hele campagne… We zijn fokking intelligent, maar ook heel individualistisch. Dat is prima, want je moet je eigen leven zo chill mogelijk maken, maar je hebt ook bepaalde verantwoordelijkheid voor je omgeving. En stel dat wij voor één keer zeggen van ‘tuurlijk wil ik toffe shit doen en dat wil jij ook, maar wat willen we allebei?’ Dat is volgens mij een harmonieuze samenleving en liefde voor leven. Hoe krijgen we dat voor elkaar met z’n tweeën?Zoeken we daar vervolgens weer twee mensen bij en die zoeken er op hun beurt ook twee mensen bij, dan weet ik zeker dat het goedkomt. Daar hebben we geen media of politici voor nodig.’

Massih voerde de afgelopen weken campagne om jongeren naar de stembus te krijgen op woensdag 15 maart. Op zijn Facebookpagina vind je meerdere filmpjes die jou helpen een geïnformeerde keuze te maken. Je vindt de filmpjes hier.